De eeuwige vaart is een beeld dat gaat over voorbij de angst.
 
Angst voor sterfelijkheid, angst voor pijn, angst voor kwetsbaarheid - angst om er te zijn.
Dat er in het sterven van iets, het besef kan plaatsvinden dat het slechts een transformatie is.
 
Dat kwam binnen toen ik over het strand liep en een zeilboot in het zand zag liggen, met het licht in de zeilen.
Vol verwondering kwam ik dichterbij om deze zeilboot te fotograferen en te onderzoeken. Want waar keek ik nu eigenlijk naar?
 
De zeilboot bleek een kapitein te hebben, die met het licht in de zeilen vaart naar onbekende plekken.
 
Bij nader onderzoek, bleek ik niet naar een zeilboot maar naar het karkas van een vogel te kijken.
 
De botten en veren die zijn vergaan, vormen samen een nieuwe vorm waarmee eeuwig doorgevaren kan worden.
 
De vorm verandert misschien - de energie niet.
 
Die reist mee.
 
De vraag is, wat ligt er eigenlijk voorbij de angst? 
 
Houdt alles op, of is er juist vrijheid?
 
Is sterfelijkheid iets om bang voor te zijn, of komt er bij het omarmen ervan een enorme kracht vrij?
 
En kun je met al je ervaringen uit dit menselijke leven verder reizen, op je eeuwige vaart?